Tutunamayanlar'ı Otuzumda Yeniden Okumak

İlk kez yirmi yaşında, bir yaz tatilinde okumuştum. Selim Işık'ın mektuplarını anladığımı sanıyordum; otuzumda yeniden elime aldığımda ne kadar az şey gördüğümü fark ettim.

Oğuz Atay'ın dili bu kez beni daha çok güldürdü. İronik cümlelerin altındaki yalnızlık ise daha ağır geldi.

“Kitabın asıl konusu tutunamamak değil; tutunmaya çalışırken insanın kendine söylediği yalanlar.”

İkinci okumada fark ettiklerim

Turgut Özben'in yolculuğu ilk okumada bir arayış gibi gelmişti. Şimdi daha çok bir kaçış olarak okuyorum.